Tak samo jak ból głowy. Mówisz, że to chwilowe, minie. Po prostu kolejny zły dzień. Ale to nie to. Tkwisz w tym stanie. Przyzwyczajasz się do zakładanie maski i żyjesz wśród ludzi, bo tak przecież trzeba, prawda? Jednak problem nie znika. Walczysz ze sobą, próbując każdego dnia dawać przedstawienie. To zaczyna kosztować Cię coraz więcej. Dlatego zapadasz się coraz głębiej, odcinasz się od rodziny, przyjaciół. Nawet najprostsze zadanie stają się bolesne. Wszystko to sprawia, że czujesz się jeszcze gorzej, wpadasz w błędne koło. Nagle wszystko zwalnia. Tylko szum.. Tylko ciężar umysłu i ciała. Masz wrażenie, że już nigdy nie będziesz szczęśliwy. Ciągle się wycofujesz i niszczysz wszystkie relacje. Jest Ci wstyd za wszystko co zrobiłeś i czego nie zrobiłeś, choć powinieneś. Istnieje część Ciebie, która chce wszystko naprawić. Nagły, zryw sprawia, że chcesz wyjść do ludzi, ale wszystko jest bardzo krótkotrwałe, bo wiesz, że i tak nie ma w tym sensu. Rzeczy, które ekscytują twoich znajomych są obojętne. Zaczynasz być świadomy wielkiej przepaści między Tobą, a nimi. Kolejna porażka nie wchodzi w grę, więc ostatecznie wybierasz samotność w swojej strefie komfortu, gdzie nikt nie zadaje żadnych pytań. Brak sensu życia i niska samoocena stają się nieznośne. W końcu orientujesz się, że nie możesz tak dłużej żyć. Mogą wydarzyć się dwie rzeczy albo szukasz pomocy.. albo podejmujesz próbę samobójczą.
Wiem, że jest was dużo i wielu z was czuje się dokładnie tak samo. Nie ma w tym nic czego musicie się wstydzić. To może dosięgnąć najszczęśliwszego człowieka na świecie. Nie bójcie się prosić o pomoc. Rozmawiajcie z rodzicami jeśli macie taką możliwość, z siostrą, przyjaciółką. Nie zostawiajcie tego samemu sobie. Możecie napisać do mnie dla samego wygadania się jest tu moje GG:58521322. Nie jesteście sami, mimo, że sobie tak mówicie, wcale tak nie jest. Piszcie Aniołki.
~Zaszyta~
W górę szkło,
OdpowiedzUsuńwypijmy za błędy
"Odłóżcie już puste kieliszki,
Usuńw końcu poskręca wam to kiszki"